Kosze szańcowe to protoplasta gabionów,  (po włosku. gabbione – to duża klatka). Najstarsze to cylindry, plecione z giętkich witek, najczęściej wierzbowych. Na zdjęciu gabiony wypełnione workami z piaskiem  z czasów Wojny Secesyjnej.

 Kosze szańcowe są to cylindry bez dna utworzone przez oplecenie witkami 7 kołków, długości 1 m., rozmieszczo­nych na okręgu o średnicy 0,60 m. Kosze zaplata się do wyso­kości 0,80 m. Jeden kosz waży 18—22 kg. Kosze napełnia się ziemią i układając, nachyla się ukośnie.

Dla plecenia koszy szańcowych wyznacza się partje po 2-ch ludzi, zaopatrzonych w nóż do faszyny, młotek drewniany, sznurek długości 0.25 m. (promień kosza), obcęgi i nożyce do cięcia drutu.
Na początku roboty zakreśla się na ziemi koło o promieniu 0,25 m. i wbija się na obwodzie jego w równych odległościach 7 kołków. Każdy z robotników bierze duże witki, zakłada je grubszemi końcami do wewnątrz za kołek i oplata w ten sposób, by dwie sąsiednie witki wzajemnie obejmowały każdy kołek, przy­czem między kołkami przeplata się jedną witkę dokoła drugiej.
Wszelkie wystające na zewnątrz końce należy obciąć, wy­stające na wewnątrz można zostawić. O ile witka się kończy, okręca się jej cienki koniec dokoła grubszego nowej witki. Dwóch ludzi może wypleść 1 kosz w przeciągu 45 min.

żródło: „Fortyfikacja Polowa” Kazimierz Biesiekierski 1922

pleciony gabion przed napełnieniem
umocnienia szańcowe
kosze szańcowe

Dziś również stosuje się w wojsku gabiony z wypełnieniem piaskowym, ale siatka jest już stalowa.

gabiony w Iraku

 

I jeszcze mała ciekawostka 😉

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *